Η τ. Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου συμμετείχε στην εκδήλωση για την επανέναρξη της λειτουργίας του ΣτΕ στο Αρσάκειο Μέγαρο, μετά από την ολοκλήρωση των εργασιών αποκατάστασης και συντήρησής του.
Στη διάρκεια της εκδήλωσης, στην οποία παρέστη ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας, η κυρία Σακελλαροπούλου, ο Χρίστος Γεραρής Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας ε.τ. και ο Ιωάννης Γράβαρης, Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας ε.τ., αναφέρθηκαν στην πορεία της μετεγκατάστασης του Δικαστηρίου από το κτίριο της Βουλής των Ελλήνων στο Αρσάκειο Μέγαρο, καθώς και σε ιστορίες από τη λειτουργία του στον χώρο αυτό.
Χαιρετισμούς απηύθυναν ο Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας Μιχάλης Πικραμένος, ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης και ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.
Ακολουθεί η παρέμβαση της κυρίας Σακελλαροπούλου:
«Μετά από δεκαετίες στο ιστορικό κτίριο του Ελληνικού Κοινοβουλίου, μεταφερθήκαμε στο Αρσάκειο, το 1992, με λίγο δραματικό τρόπο και αρκετή πίεση. Ο πρώτος καιρός πέρασε με την τακτοποίησή μας στο Μέγαρο, στα νέα μας γραφεία, γνωρίζοντας τον χώρο και τη λειτουργία του. Οι εργασίες που είχαν προηγηθεί αναστάτωσαν τα υπόγειά του, χρειάστηκε επέμβαση για να εξολοθρευθούν ζωηρά ποντικάκια. Με αγώνα διασώσαμε κάποιες σκαλιστές βιβλιοθήκες από τα παλιά μας γραφεία για τον χώρο του Δικαστηρίου. Με συγκίνηση βλέπω ακόμη και σήμερα στα γραφεία νέων συναδέλφων έπιπλα από το παρελθόν, ιδίως γραφεία, βιβλιοθήκες και ρολ τοπ, που υποδηλώνουν και αυτά τη συνέχεια του θεσμού.
Την περίοδο εκείνη ήμουν Πρόεδρος της Ενώσεως Δικαστικών Λειτουργών του Δικαστηρίου. Ανάμεσα σε άλλα, η Ένωση κατά παράδοση διοργανώνει μια βραδυνή εκδήλωση τον Ιούνιο για το τέλος της δικαστικής χρονιάς, όπου επίσης τιμώνται όσοι συνάδελφοι αποχωρούν λόγω συμπληρώσεως του ορίου ηλικίας.
Η εκδήλωση αυτή γινόταν συνήθως σε κάποια ταβέρνα ή σε εστιατόριο ξενοδοχείου δίπλα στην πισίνα. Η δική μου σκέψη ήταν να αξιοποιήσουμε το αίθριο του Αρσακείου, τον δικό μας χώρο, που είχε ιδιαίτερο χαρακτήρα. Υπήρξαν επιφυλάξεις από συναδέλφους που δεν συμμερίζονταν τη γοητεία που μου ασκούσε ο χώρος του αιθρίου και την προοπτική που έβλεπα σε αυτόν.
Επέμεινα και τελικά πείσθηκαν. Η σκέψη μου ήταν να ξεφύγουμε από τα καθιερωμένα (π.χ. δείπνο) και να δώσουμε στο γεγονός άλλο χαρακτήρα.
Πράγματι, ένα σύνολο νέων μουσικών ερμήνευσε έργα προκλασικής μουσικής στο χαμηλότερο επίπεδο του αιθρίου, ενώ η υπόλοιπη βραδιά είχε τον χαρακτήρα μικρής δεξίωσης. Βρισκόμαστε ήδη στο 1994, αν θυμάμαι καλά.
Την επόμενη χρονιά, με τη βοήθεια φίλων, εμφανίστηκε το πολύ γνωστό συγκρότημα κρουστών του Ν. Τουλιάτου, ενώ ο χώρος διακοσμήθηκε με ροτόντες, για να μην υπάρχουν παράπονα από τους συναδέλφους μεγαλύτερης ηλικίας.
Το αίθριο, φωτισμένο από τα φώτα του εσωτερικού του κτιρίου, με κεριά και το φεγγάρι, δικαίωσε τις προσδοκίες μας και στη συνέχεια καθιερώθηκε για την ετήσια εκδήλωση.
Η μικρή αυτή ιστορία δείχνει τη στενή διαχρονικά σχέση του Δικαστηρίου με τον χώρο όπου στεγάζεται σήμερα. Από την πλευρά μου, ήταν εκδήλωση της αγάπης για ένα κτίριο με την ιστορία και το αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον του Αρσακείου, σε συνδυασμό με την πεποίθησή μου για την ανάγκη εξωστρέφειας της Δικαιοσύνης.
Το άνοιγμα των θεσμών στην κοινωνία είναι σημαντικό για τη σύγχρονη δημοκρατία· αυτό άλλωστε προσπάθησα και κατά την θητεία μου ως Πρόεδρος του Δικαστηρίου στη συνέχεια και αργότερα ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Χαίρομαι που η αντίληψη αυτή χαρακτηρίζει και τον σημερινό Πρόεδρο.
Το Αρσάκειο, και το Συμβούλιο της Επικρατείας που ζει και λειτουργεί μέσα σε αυτό, πέρασε δύσκολες μέρες και λόγω των επιβαρύνσεων του χρόνου και λόγω της οικονομικής κρίσης.
Χαίρομαι που έγιναν οι αναγκαίες εργασίες και σήμερα βρισκόμαστε σε μια ανακαινισμένη μορφή του κτιρίου.
Με την ολοκλήρωση δε του επενδυτικού σχεδίου στη στοά Αρσακείου, το σημαντικό αυτό οικοδομικό τετράγωνο του κέντρου της Αθήνας ελπίζω ότι θα ενισχυθεί και θα ζωντανέψει.
Η Ολομέλεια στα χρόνια εκείνα, τη δεκαετία του 1990, είχε αναλώσει πολύ χρόνο για τις χρήσεις στο Αρσάκειο. Οι καιροί έχουν αλλάξει. Ο συνδυασμός εκπαίδευσης και γαστρονομίας στη Στοά έχει ενδιαφέρον· η συνύπαρξη με το ιστορικό Θέατρο Τέχνης και με το Δικαστήριο βέβαια εύχομαι να δώσει πνοή στο ταλαιπωρημένο αυτό κομμάτι του κέντρου της πόλης».